Category: Reisverslag

Paradisus Varadero

Het resort waar we naartoe gaan draagt de naam Paradisus. Dan moet het haast wel goed zijn, was onze gedachte. Toch hadden we onze twijfels gekregen tijdens de rondreis. De hotels waar we tot nog toe in verbleven, staan te boek als degelijke hotels in het binnenland van Cuba, maar gaven weinig reden om hoopvol te zijn. We waren inmiddels gewend geraakt aan een airco die niet functioneert of het geluid maakt van een opstijgende apache gevechtshelikopter. Het droge brood dat we steevast te eten kregen en de borden rijst met vleesprutjes waren we ook wel een beetje zat.

Gelukkig voor onze huwelijksreis hanteren de hotels in Varadero, met Paradisus als exponent, een geheel andere standaard. Nog nooit heb ik zo’n groot verschil in één land gezien. Het contrast met de rest van Cuba is immens. We keken onze ogen uit toen we voor het eerst het terrein op reden.

Een azuurblauwe zee, rijen kokospalmen, brandschone paden en met militaire precisie geknipt gras. Het levert een plaatje op dat je direct associeert met een huwelijksreis.

Als we willen hoeven we het resort niet af, want er zijn 6 restaurants, winkeltjes, tennisbanen, een theater, een wellness centrum en niet te vergeten meerdere zwembaden. Het complex is zo groot dat we een uur nodig hadden om het te voet te verkennen.

Het resort is nogal massaal, maar wij hebben daar geen last van omdat we in het ‘Royal Service’ gedeelte zitten. Dit is een deel van het resort dat niet zozeer veel luxer is, als wel kleinschaliger. Hier kun je in alle rust genieten van je ontbijt of ‘s avonds in de gezellige bar een drankje drinken.

Alles is all-inclusive en je kunt bij de bar cocktails halen. Daar had ik wel trek in dus naïef als ik ben vroeg ik om de kaart. Het antwoord dat ik daarop kreeg typeert dit hotel: “sorry meneer, we hebben geen kaart, want we kunnen álles voor u maken!

Een van de weinige dingen waaraan we merken dat we nog in Cuba zijn, is aan het eten. Hoewel overvloedig voorradig, is het aanbod nog steeds minder divers dan wij als Europeanen gewend zijn. Dat komt omdat alles via Panama moet worden geïmporteerd. Aardbeienjam wordt hier bijvoorbeeld als een peperdure delicatesse beschouwd.

Dit wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door de zogenoemde “Butler Service”. Als we iets willen kunnen we onze butler Osvaldo bellen. Naar wens brengt hij een drankje of reserveert hij een tafeltje bij een restaurant. Hier worden wij als nuchtere Hollanders toch wel even stil van.

Auto’s en vervoer op Cuba

Eén van de meest opvallende dingen op Cuba vind ik toch wel de bijzondere auto’s die hier rondrijden. Er zijn er vele die nog uit de jaren-50 stammen. Oude Amerikaanse auto’s zoals Chevrolets en antieke Fords zijn gemeengoed. Er zitten krotten tussen maar de meesten zien er nog verbazingwekkend goed uit. De Cubanen zijn er zuinig op en blijkbaar zijn ze toch wel van goede kwaliteit.

De kleurrijke oldtimers zijn een fraai gezicht en geven Cuba en met name Havana iets bijzonders.

Het kenteken zegt iets over de eigenaar van de auto. Privé auto’s hebben een geel kenteken. Een blauwe nummerplaat geeft aan dat het om een auto in staatseigendom gaat.

Voor het openbaar vervoer worden oude Amerikaanse schoolbussen ingezet maar ook afgedankte Nederlandse lijnbussen. We zagen er zelfs één rijden met de Nederlandse kentekenplaten er nog op.

Onderweg zagen we regelmatig grote groepen mensen langs de snelweg staan. Er staat verkeerspolitie langs de weg die het verkeer tegenhoudt om carpoolen af te dwingen. Auto’s met een blauw kenteken zijn verplicht medepassagiers toe te laten. Deze maatregel moet het vervoersprobleem verlichten. In Cuba is dit probleem precies omgekeerd aan de situatie in Nederland. Er ligt hier namelijk wel een brede snelweg, maar er rijden nauwelijks auto’s overheen.

Varadero Down Town

We hadden bedacht om vandaag een uitstapje te maken naar het stadje Varadero. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, want het kostte ons eerst al de nodige moeite om de uitgang van het resort te vinden. Vervolgens waren we, in de volle zon, nog ruim een half uur aan het lopen tot aan de weg, waardoor mijn hersenpan zo ongeveer gekookt, geroosterd en gefrituurd was.

Daar konden we op een open dubbeldekker bus stappen, die heen en weer door Varadero rijdt. We reden langs de vele hotels, de Caribische zee en mangrove bossen.

Onderweg zagen we nog de bewijzen van de hevige regen van vorige week, waar we nu gelukkig geen last van hebben!

Het stadje zelf heeft eigenlijk verrassend weinig te bieden. Er zijn bijna geen winkels. Een Cubaans voetbalshirt kopen bijvoorbeeld bleek een heilloze missie.

Gelukkig wisten we wel wat leuke houten souvenirs te bemachtigen, zodat we niet met lege handen terug naar het hotel hoefden te gaan.

De Spa, het strand en een Russische bruiloft

Het resort beschikt over een ‘Spa en Wellness’ gedeelte waar je, als je een behandeling hebt geboekt, gebruik van kunt maken. Annemarie had vandaag een massage behandeling en daarmee voor ons tweeën de toegang mogelijk gemaakt.

De Spa heeft een Sauna, diverse jacuzzi’s, een voetenbadje en zwembaden van verschillende temperaturen. Er waren geen andere gasten dus het leek wel of het onze privé-Spa was.

We testten ook even het strand voor het hotel en het water van de zee, dat best warm bleek te zijn. Het is niet moeilijk om hier een foto te maken die zo in een typische reclamefolder zou kunnen.

Eind van de middag waren we ook nog getuige van een bruiloft. Het hotel is een officiële trouwlocatie. Pal tegenover onze kamer werd de ceremonie gehouden, waardoor we het konden volgen.

Het bleek een Russische trouwerij te zijn want na afloop dansten de aanwezigen op Russische volksmuziek, wat wel een apart gezicht was op het strand van Cuba.

Je vind hier in het resort eigenlijk alle nationaliteiten. We kwamen behalve Russen ook Canadezen, Duitsers en Engelsen tegen. Grote afwezigen zijn natuurlijk de Amerikanen, die als enige dit land nog steeds boycotten.

Catamarantocht over de Caribische zee

Bij het ochtendgloren reden we naar de haven en gingen daar aan boord van een grote catamaran.

Onderweg werden we vergezeld door wilde dolfijnen, die nabij onze boot af en toe boven water kwamen.

We voeren naar een koraalrif, waar de mogelijkheid bestond om te snorkelen. Ik maakte hier natuurlijk graag gebruik van. De onderwaterwereld ziet er hier spectaculair uit. Het barst van de visjes en kleurrijk koraal.

De volgende stop was een speciaal bassin midden op het water, waarin tamme dolfijnen worden gehouden. Hier was het mogelijk om met de dolfijnen te zwemmen. Annemarie maakte zo kennis met dolfijn Jessica en vice versa. Jessica verraste ons met de nodige trucjes.

De laatste stop van de catamaran was een onbewoond eiland met een parelwit strand. Hier kregen we een lunch voorgeschoteld.
De keuzes op de kaart waren beperkt tot kreeft en kip, dus ik ging maar eens voor een lekker vers lobstertje.

We voeren langs de mangrove bossen die je hier overal ziet. De bomen groeien letterlijk tot in de zee. Aan dit ondergelopen huis te zien was de waterstand ooit lager geweest.

Cohiba Espléndidos

Kleine hagedissen komen op Cuba algemeen voor en ze hebben vaak prachtige kleuren. Ze doen nuttig werk want ze eten de talrijke vliegjes op. Het is grappig om ze aan het werk te zien. Ze besluipen de vlieg en duiken er dan met vliegende vaart op. De meesten zijn erg schuw en doken onder een steen als we te dichtbij kwamen. Deze was echter zo brutaal om pontificaal op ons bedje te komen zitten. Annemarie hield gepaste afstand.

De bedjes konden we trouwens reserveren (via de butler uiteraard) voor een hele dag. Ze kregen dan een mooi bordje met naam erop.

De beste sigaren komen uit Cuba. Dat is algemeen bekend. Daarom had ik me voorgenomen hier een sigaartje te proberen. Toen we in Havana waren had ik bij een speciaalzaak een sigaar gekocht. Er was keuze uit vele wereldberoemde merken en het was moeilijk kiezen, maar uiteindelijk koos ik voor de Cohiba Espléndidos, het huismerk van Fidel Castro. Ik was nu tenslotte op Cuba.

Het was vandaag alweer onze de laatste avond op Cuba en ik had mijn sigaar speciaal voor dit moment bewaard. Met een glaasje Chivas Regal 12 jaar oude whisky erbij en een revolutionaire pet op, smaakte deze Cohiba me meer dan uitstekend!

Hasta la vista, Cuba

Het was alweer tijd om naar huis te gaan. Om 10:30 werden we opgepikt bij het hotel. Voordat we Paradisus verlieten bedankten we natuurlijk nog even onze butler-voor-één-week Osvaldo voor de goede zorgen.

We zouden een privé transfer krijgen naar het vliegveld, dus we wachtten op een taxi. Tot onze verbazing kwam er echter een complete touringcar voorrijden, om alleen ons te vervoeren. Een beetje ongemakkelijk voelde dat wel, omdat juist in Cuba het vervoer zo’n groot probleem is en wij onze ongelijke positie als toerist wel heel duidelijk demonstreerden op deze manier.

Op het vliegveld aangekomen viel mijn oog op de aanbieding van de dag.

Naast een apotheek waren er een aantal winkeltjes te vinden met “rum, sigaren en Ché Guevara“, zoals een reisleider aldaar het omschreef. Nou, rum was er inderdaad wel te krijgen.

Etenswaren waren er ook, maar de prijzen waren nogal merkwaardig. Ongetwijfeld weer het gevolg van de beperkingen op import vanuit de VS. Een zakje M&M’s kostte maar liefst 14 CUC, dat is omgerekend zo’n 12 euro!

Na een lange vermoeiende vlucht van ruim 12 uur, landden we weer veilig op Schiphol. Een heleboel mooie herinneringen rijker!

Filmpje van de reis

Een kort filmpje met een impressie van onze rondreis door Cuba.