Category: Varadero

Santa Clara, de stad van Ché Guevara

Het hotel waar we hebben geslapen, bestaat uit allemaal losse hutjes. Dat zag er op zichzelf heel aardig uit, ware het niet dat we bezoek kregen van een hele plaag krioelende miertjes, die het op onze etenswaren gemunt hadden. Ze waren vooral verzot op speculaas en zoete piramidedropjes. Aangezien het geen doen was ze op andere gedachten te brengen, hebben we ze deze lekkernijen maar gegund en ons overige proviand in veiligheid gebracht.

Het eten in het hotel was naar goed Cubaans gebruik bijzonder matig. Als goedmakertje werd er een modeshow opgevoerd. De live muziek van een aantal heren op leeftijd ontbrak ook niet, zoals nergens in Cuba trouwens. Met een paar Cuba Libres achter de kiezen werd het zo toch nog een gezellige avond.

De volgende ochtend troffen we tot onze verbazing bij het ontbijtbuffet patat en kroketten aan. Vet en smakeloos weliswaar, maar we hadden nog niet eerder snacks voorgeschoteld gekregen. Komen ze er nota bene bij het ontbijt mee aanzetten. Rare jongens toch die Cubanen.

In Santa Clara kun je geen straat oversteken of je ziet er wel iets dat met Ché Guevara te maken heeft.

De stad heeft zich vereenzelvigd met de guerrillacommandant en er staan meerdere standbeelden van hem, waarvan deze ongetwijfeld de mooiste is.

We maakten een wandeling door de stad en kwamen zo uit bij een plein, dat net als in Havana het “Plein van de Revolutie” heet. Het grootste en meest imposante standbeeld van Guevara is hier te vinden.

In zijn strijd tegen Batista heeft Ché een gepantserde trein overvallen. De wagons van deze trein staan in de stad tentoongesteld.

Een gebouw dat nu als hotel dienst doet, dat hij als hoofdkwartier had gebruikt, heeft de kogelgaten nog steeds in de gevel zitten.

Nu we echt álles wat er over de beruchte guerrillacommandant te vinden is hebben gezien, kunnen we met een gerust hart vertrekken naar Varadero, waar een resort op ons wacht en we even bij kunnen komen van alle indrukken die we in Cuba hebben opgedaan.

Varadero ligt op een schiereiland en is daardoor geïsoleerd van de rest van Cuba. Zodra je het bord met de naam van dit stadje passeert, lijkt het alsof je in een ander werelddeel bent aanbeland. De gebouwen zien er ineens niet meer uit alsof ze op instorten staan. Er staan eindeloze rijen luxe hotels.

Als je alleen in Valadero bent geweest, heb je nog niets van het echte Cuba gezien. Zoveel is ons hier na 5 minuten al duidelijk. De reis die we gemaakt hebben door één van de laatste socialistische staten, geeft een totaal ander beeld. We zijn blij dat we ook dat meer authentieke Cuba hebben mogen ervaren.

Paradisus Varadero

Het resort waar we naartoe gaan draagt de naam Paradisus. Dan moet het haast wel goed zijn, was onze gedachte. Toch hadden we onze twijfels gekregen tijdens de rondreis. De hotels waar we tot nog toe in verbleven, staan te boek als degelijke hotels in het binnenland van Cuba, maar gaven weinig reden om hoopvol te zijn. We waren inmiddels gewend geraakt aan een airco die niet functioneert of het geluid maakt van een opstijgende apache gevechtshelikopter. Het droge brood dat we steevast te eten kregen en de borden rijst met vleesprutjes waren we ook wel een beetje zat.

Gelukkig voor onze huwelijksreis hanteren de hotels in Varadero, met Paradisus als exponent, een geheel andere standaard. Nog nooit heb ik zo’n groot verschil in één land gezien. Het contrast met de rest van Cuba is immens. We keken onze ogen uit toen we voor het eerst het terrein op reden.

Een azuurblauwe zee, rijen kokospalmen, brandschone paden en met militaire precisie geknipt gras. Het levert een plaatje op dat je direct associeert met een huwelijksreis.

Als we willen hoeven we het resort niet af, want er zijn 6 restaurants, winkeltjes, tennisbanen, een theater, een wellness centrum en niet te vergeten meerdere zwembaden. Het complex is zo groot dat we een uur nodig hadden om het te voet te verkennen.

Het resort is nogal massaal, maar wij hebben daar geen last van omdat we in het ‘Royal Service’ gedeelte zitten. Dit is een deel van het resort dat niet zozeer veel luxer is, als wel kleinschaliger. Hier kun je in alle rust genieten van je ontbijt of ‘s avonds in de gezellige bar een drankje drinken.

Alles is all-inclusive en je kunt bij de bar cocktails halen. Daar had ik wel trek in dus naïef als ik ben vroeg ik om de kaart. Het antwoord dat ik daarop kreeg typeert dit hotel: “sorry meneer, we hebben geen kaart, want we kunnen álles voor u maken!

Een van de weinige dingen waaraan we merken dat we nog in Cuba zijn, is aan het eten. Hoewel overvloedig voorradig, is het aanbod nog steeds minder divers dan wij als Europeanen gewend zijn. Dat komt omdat alles via Panama moet worden geïmporteerd. Aardbeienjam wordt hier bijvoorbeeld als een peperdure delicatesse beschouwd.

Dit wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door de zogenoemde “Butler Service”. Als we iets willen kunnen we onze butler Osvaldo bellen. Naar wens brengt hij een drankje of reserveert hij een tafeltje bij een restaurant. Hier worden wij als nuchtere Hollanders toch wel even stil van.

Varadero Down Town

We hadden bedacht om vandaag een uitstapje te maken naar het stadje Varadero. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, want het kostte ons eerst al de nodige moeite om de uitgang van het resort te vinden. Vervolgens waren we, in de volle zon, nog ruim een half uur aan het lopen tot aan de weg, waardoor mijn hersenpan zo ongeveer gekookt, geroosterd en gefrituurd was.

Daar konden we op een open dubbeldekker bus stappen, die heen en weer door Varadero rijdt. We reden langs de vele hotels, de Caribische zee en mangrove bossen.

Onderweg zagen we nog de bewijzen van de hevige regen van vorige week, waar we nu gelukkig geen last van hebben!

Het stadje zelf heeft eigenlijk verrassend weinig te bieden. Er zijn bijna geen winkels. Een Cubaans voetbalshirt kopen bijvoorbeeld bleek een heilloze missie.

Gelukkig wisten we wel wat leuke houten souvenirs te bemachtigen, zodat we niet met lege handen terug naar het hotel hoefden te gaan.

De Spa, het strand en een Russische bruiloft

Het resort beschikt over een ‘Spa en Wellness’ gedeelte waar je, als je een behandeling hebt geboekt, gebruik van kunt maken. Annemarie had vandaag een massage behandeling en daarmee voor ons tweeën de toegang mogelijk gemaakt.

De Spa heeft een Sauna, diverse jacuzzi’s, een voetenbadje en zwembaden van verschillende temperaturen. Er waren geen andere gasten dus het leek wel of het onze privé-Spa was.

We testten ook even het strand voor het hotel en het water van de zee, dat best warm bleek te zijn. Het is niet moeilijk om hier een foto te maken die zo in een typische reclamefolder zou kunnen.

Eind van de middag waren we ook nog getuige van een bruiloft. Het hotel is een officiële trouwlocatie. Pal tegenover onze kamer werd de ceremonie gehouden, waardoor we het konden volgen.

Het bleek een Russische trouwerij te zijn want na afloop dansten de aanwezigen op Russische volksmuziek, wat wel een apart gezicht was op het strand van Cuba.

Je vind hier in het resort eigenlijk alle nationaliteiten. We kwamen behalve Russen ook Canadezen, Duitsers en Engelsen tegen. Grote afwezigen zijn natuurlijk de Amerikanen, die als enige dit land nog steeds boycotten.

Catamarantocht over de Caribische zee

Bij het ochtendgloren reden we naar de haven en gingen daar aan boord van een grote catamaran.

Onderweg werden we vergezeld door wilde dolfijnen, die nabij onze boot af en toe boven water kwamen.

We voeren naar een koraalrif, waar de mogelijkheid bestond om te snorkelen. Ik maakte hier natuurlijk graag gebruik van. De onderwaterwereld ziet er hier spectaculair uit. Het barst van de visjes en kleurrijk koraal.

De volgende stop was een speciaal bassin midden op het water, waarin tamme dolfijnen worden gehouden. Hier was het mogelijk om met de dolfijnen te zwemmen. Annemarie maakte zo kennis met dolfijn Jessica en vice versa. Jessica verraste ons met de nodige trucjes.

De laatste stop van de catamaran was een onbewoond eiland met een parelwit strand. Hier kregen we een lunch voorgeschoteld.
De keuzes op de kaart waren beperkt tot kreeft en kip, dus ik ging maar eens voor een lekker vers lobstertje.

We voeren langs de mangrove bossen die je hier overal ziet. De bomen groeien letterlijk tot in de zee. Aan dit ondergelopen huis te zien was de waterstand ooit lager geweest.

Cohiba Espléndidos

Kleine hagedissen komen op Cuba algemeen voor en ze hebben vaak prachtige kleuren. Ze doen nuttig werk want ze eten de talrijke vliegjes op. Het is grappig om ze aan het werk te zien. Ze besluipen de vlieg en duiken er dan met vliegende vaart op. De meesten zijn erg schuw en doken onder een steen als we te dichtbij kwamen. Deze was echter zo brutaal om pontificaal op ons bedje te komen zitten. Annemarie hield gepaste afstand.

De bedjes konden we trouwens reserveren (via de butler uiteraard) voor een hele dag. Ze kregen dan een mooi bordje met naam erop.

De beste sigaren komen uit Cuba. Dat is algemeen bekend. Daarom had ik me voorgenomen hier een sigaartje te proberen. Toen we in Havana waren had ik bij een speciaalzaak een sigaar gekocht. Er was keuze uit vele wereldberoemde merken en het was moeilijk kiezen, maar uiteindelijk koos ik voor de Cohiba Espléndidos, het huismerk van Fidel Castro. Ik was nu tenslotte op Cuba.

Het was vandaag alweer onze de laatste avond op Cuba en ik had mijn sigaar speciaal voor dit moment bewaard. Met een glaasje Chivas Regal 12 jaar oude whisky erbij en een revolutionaire pet op, smaakte deze Cohiba me meer dan uitstekend!